Robert Palmer: Ikona stylu i muzyki – biografia artysty

0

Robert Palmer (urodzony 19 stycznia 1949 roku) był brytyjskim piosenkarzem, autorem tekstów i muzykiem, który zdobył międzynarodową sławę dzięki swojemu charakterystycznemu, dusznemu głosowi i eleganckiemu wizerunkowi. W chwili śmierci w 2003 roku w wieku 54 lat, pozostawił po sobie bogatą dyskografię i kultowe teledyski, z których „Addicted to Love” stał się ikoną lat 80. Jego kariera obejmowała pracę w zespołach, sukcesy solowe oraz udział w supergrupie The Power Station, co świadczy o wszechstronności artystycznej Palmera.

Robert Allen Palmer, bo tak brzmiało jego pełne imię, przyszedł na świat 19 stycznia 1949 roku w Batley, w regionie West Riding of Yorkshire w Anglii. Jego życie zakończyło się nagle 26 września 2003 roku w Paryżu, w wieku zaledwie 54 lat. Mimo przedwczesnej śmierci, brytyjski piosenkarz softrockowy pozostawił po sobie trwały ślad w historii muzyki, rozpoznawalny dzięki swojemu stylowi, potężnemu głosowi i niezapomnianym przebojom, takim jak „Addicted to Love”.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na wrzesień 2023 roku, Robert Palmer miałby 74 lata.
• Żona/Mąż: Susan „Sue” Eileen Thatcher (rozwód w 1993).
• Dzieci: Dwoje dzieci.
• Zawód: Piosenkarz, autor tekstów, muzyk.
• Główne osiągnięcie: Zdobycie międzynarodowej sławy dzięki przebojom takim jak „Addicted to Love” i „Simply Irresistible”, wraz z ich kultowymi teledyskami.

Podstawowe informacje o Robercie Palmerze

Robert Allen Palmer urodził się 19 stycznia 1949 roku w Batley, w regionie West Riding of Yorkshire w Anglii. Jego wizerunek artystyczny opierał się na elegancji krawieckiej (sartorial elegance) oraz potężnym, dusznemu głosie. Szczególnie zapamiętany został dzięki teledyskowi do utworu „Addicted to Love” z 1985 roku, który stał się kultowym symbolem przepychu i nadmiaru lat 80. Niestety, życie Roberta Palmera nagle przerwała śmierć 26 września 2003 roku w Paryżu, we Francji, w wieku 54 lat.

Życie prywatne i rodzinne

Dzieciństwo i młodość

Gdy Robert Palmer miał zaledwie kilka miesięcy, jego rodzina podjęła decyzję o przeprowadzce na Maltę. Tam spędził swoje dzieciństwo i wczesną młodość, mieszkając na wyspie do dwunastego roku życia. Ta przeprowadzka była ściśle związana z pracą jego ojca, który pełnił służbę w brytyjskim wywiadzie marynarki wojennej (naval intelligence). Okres spędzony na Malcie miał znaczący wpływ na kształtowanie gustu muzycznego młodego Palmera. To właśnie tam, słuchając amerykańskiego radia wojskowego (American Forces Radio), chłonął brzmienia bluesa, soulu i jazzu, które później miały się pojawić w jego twórczości.

Dorastanie w Yorkshire oraz wpływ ojca zaszczepiły w Robercie Palmerze silną etykę pracy oraz prostolinijność w kontaktach z ludźmi, co podkreślał w swoim ostatnim wywiadzie. Te wartości stanowiły fundament jego charakteru, który towarzyszył mu przez całe życie i karierę. Jego edukacja potoczyła się w nietypowy sposób; porzucił szkołę średnią po uzyskaniu sześciu certyfikatów O-levels, decydując się na krótką naukę w szkole artystycznej, zanim w pełni poświęcił się pracy zawodowej.

Małżeństwo i dzieci

W 1969 roku na stacji kolejowej w Slough, Robert Palmer poznał Susan „Sue” Eileen Thatcher. Ich związek szybko nabrał tempa, a w dniu 21. urodzin artysty, para stanęła na ślubnym kobiercu. Małżeństwo z Susan Thatcher zaowocowało narodzinami dwójki dzieci. Jednakże, pomimo wspólnych lat i rodziny, ich związek nie przetrwał próby czasu, a w 1993 roku para rozwiodła się.

Warto wiedzieć: W chwili śmierci Palmerowi towarzyszyła jego długoletnia partnerka i koleżanka muzyczna, Mary Ambrose, z którą planował dwudniowy odpoczynek w Paryżu.

Ostatnie związki

W chwili śmierci Roberta Palmera, u jego boku trwała długoletnia partnerka i koleżanka muzyczna, Mary Ambrose. Para planowała wspólny, dwudniowy odpoczynek w Paryżu, który niestety został przerwany przez nagłe odejście artysty. Mary Ambrose była ważną osobą w życiu Palmera, towarzysząc mu w ostatnich chwilach i wspierając go w jego karierze.

Warto również wspomnieć o jego pasji do czytelnictwa, która była widoczna już na początku znajomości z pierwszą żoną. Susan Thatcher zaimponowała mu tym, że na stacji kolejowej pochłaniała książkę z gatunku science-fiction. Ta pasja do literatury stanowiła jeden z elementów jego zainteresowań, obok eksperymentów stylistycznych i mody.

Kariera muzyczna i zawodowa

Początki kariery

Przygodę z muzyką Robert Palmer rozpoczął w wieku zaledwie 15 lat. Jako uczeń Scarborough High School for Boys, dołączył do zespołu The Mandrakes, co stanowiło jego pierwsze kroki na ścieżce kariery muzycznej. To właśnie w tym okresie zaczął rozwijać swoje umiejętności wokalne i zdobywać pierwsze doświadczenia sceniczne. Już wtedy można było dostrzec jego potencjał i pasję do tworzenia muzyki.

Sukcesy solowe i zespołowe

The Alan Bown Set

Pierwszy poważny sukces zawodowy przyszedł w 1969 roku, kiedy Robert Palmer zastąpił wokalistę Jessa Rodena w zespole The Alan Bown Set. Przystąpienie do tej formacji było ważnym etapem w jego karierze, otwierając drzwi do szerszej publiczności i branży muzycznej. Gra z The Alan Bown Set pozwoliła mu na dalszy rozwój i zdobycie cennego doświadczenia scenicznego.

Vinegar Joe

W latach 1970–1974 Robert Palmer był aktywnym członkiem zespołu Vinegar Joe, który wcześniej znany był jako Dada. W tej grupie dzielił obowiązki wokalne z utalentowaną Elkie Brooks. Współpraca z Vinegar Joe stanowiła ważny rozdział w jego karierze, pozwalając mu na eksplorowanie różnych stylów muzycznych i współpracę z innymi artystami. Zespół ten był znany z energetycznych występów i eklektycznego podejścia do muzyki.

Kariera solowa

Przełomowy moment w karierze Roberta Palmera nastąpił w 1974 roku, kiedy podpisał kontrakt solowy z prestiżową wytwórnią Island Records. W tym samym roku wydał swój debiutancki album solowy, zatytułowany „Sneakin’ Sally Through the Alley”. Album ten został nagrany przy imponującej współpracy z muzykami z uznanych grup Little Feat oraz The Meters, co nadało mu unikalne brzmienie i pozwoliło na dotarcie do szerszej publiczności. Był to początek jego drogi jako artysty solowego, która przyniosła mu największą sławę.

The Power Station

W 1985 roku, w okresie przerwy w działalności zespołu Duran Duran, Robert Palmer połączył siły z członkami tej grupy – Andym Taylorem i Johnem Taylorem, a także z Tonym Thompsonem z zespołu Chic. Powstała w ten sposób supergrupa The Power Station, która szybko zdobyła uznanie na rynku muzycznym. Projekt ten pozwolił Palmerowi na eksplorację nowych brzmień i współpracę z innymi utalentowanymi muzykami, co zaowocowało kolejnymi sukcesami.

Warto zaznaczyć, że Palmer odpierał zarzuty o dołączenie do The Power Station wyłącznie dla pieniędzy, twierdząc, że nie potrzebował dodatkowej gotówki, a zyski z tego projektu i tak spływały bardzo długo. Jego motywacją była przede wszystkim chęć eksploracji muzycznej i współpracy z innymi artystami. Niestety, jego odejście z The Power Station wywołało kontrowersje, gdy zrezygnował z trasy koncertowej, w tym z występu na Live Aid, w ostatniej chwili, aby skupić się na karierze solowej. Muzyk był również oskarżany o kopiowanie brzmienia The Power Station na swoich solowych płytach, na co odpowiadał stanowczo, że to on nadał tej grupie charakterystyczny dźwięk.

Kluczowe albumy i utwory

Riptide i „Addicted to Love”

Album „Riptide”, wydany w 1985 roku, stał się kamieniem milowym w karierze Roberta Palmera, przynosząc mu światową sławę. Kluczowym elementem tego sukcesu był singiel „Addicted to Love”, który szturmem zdobył pierwsze miejsce na listach przebojów w USA, stając się jednym z największych hitów dekady. Teledysk do tego utworu, wyreżyserowany przez Terence’a Donovana, zyskał status kultowego, przedstawiając Palmera w otoczeniu identycznie wyglądających modelek, co stało się symbolem przepychu i stylu lat 80. Ten klip, wraz z innymi, które również charakteryzowały się udziałem niemal identycznie wyglądających modelek, wyreżyserowanych przez Donovana, ugruntował jego wizerunek.

Sukces „Riptide” nie ograniczył się jedynie do Stanów Zjednoczonych. Utwór „Addicted to Love” podbił listy przebojów na całym świecie, a album zdobył uznanie krytyków i fanów. Teledysk do piosenki otrzymał nagrodę MTV VMA w 1986 roku w kategorii „Best Male Video”, potwierdzając jego wpływ na kulturę wizualną tamtych czasów. Robert Palmer dwukrotnie zdobył statuetkę Grammy w kategorii „Best Male Rock Vocal Performance” – w 1987 roku właśnie za „Addicted to Love” oraz w 1989 roku za „Simply Irresistible”.

Heavy Nova i „Simply Irresistible”

W 1988 roku Robert Palmer wydał album „Heavy Nova”, na którym odważnie eksperymentował z brzmieniem, łącząc rytmy bossa novy z ciężkim rockiem i białym soulem. Ta innowacyjna mieszanka gatunków zaowocowała kolejnym wielkim hitem, „Simply Irresistible”, który również zdobył znaczącą popularność na całym świecie. Album ten pokazał dojrzałość artystyczną Palmera i jego gotowość do podejmowania muzycznych wyzwań.

„Heavy Nova” stanowił dowód na wszechstronność artysty, który potrafił poruszać się między różnymi stylami muzycznymi, zachowując przy tym swój unikalny styl. Sukces „Simply Irresistible” potwierdził jego pozycję na rynku muzycznym, a nagroda Grammy w kategorii „Best Male Rock Vocal Performance” w 1989 roku za ten utwór dodatkowo ugruntowała jego pozycję jako jednego z czołowych artystów rockowych tamtych czasów. Warto zaznaczyć, że zyski z tego projektu, podobnie jak z innych, spływały długo, co Palmer podkreślał w kontekście swojej niezależności finansowej.

Współpraca z innymi artystami

Na albumie „Don’t Explain” z 1990 roku Robert Palmer zaprezentował swoje umiejętności interpretacyjne, nagrywając m.in. cover Boba Dylana „I’ll Be Your Baby Tonight” w duecie z popularną grupą UB40. Ta współpraca pokazała jego otwartość na różne gatunki muzyczne i zdolność do tworzenia interesujących połączeń z innymi artystami. Album ten zawierał również inne ciekawe utwory, które potwierdzały jego talent wokalny i kompozytorski.

Wcześniejsze dokonania Palmera, takie jak album „Clues” z 1980 roku, również charakteryzowały się współpracą z innymi muzykami. Na tym wydawnictwie gościnnie wystąpili Gary Numan oraz Chris Frantz, co pomogło Palmerowi dotrzeć do młodszej publiczności i poszerzyć grono swoich fanów. Te kolaboracje świadczą o jego otwartości na nowe brzmienia i chęci eksperymentowania z różnymi stylami muzycznymi. Jego dyskografia jest bogata i zróżnicowana, obejmująca zarówno solowe dokonania, jak i projekty zespołowe.

Osiągnięcia i nagrody

Robert Palmer zdobył wiele prestiżowych nagród i wyróżnień, potwierdzających jego znaczący wkład w świat muzyki. Jego kariera została doceniona zarówno przez krytyków, jak i fanów na całym świecie.

Nagrody Grammy

Robert Palmer dwukrotnie zdobył prestiżową statuetkę Grammy, co stanowi jedno z najważniejszych wyróżnień w jego karierze. Oba nagrody zostały przyznane w kategorii „Best Male Rock Vocal Performance”. Pierwszą otrzymał w 1987 roku za wykonanie utworu „Addicted to Love”, a drugą w 1989 roku za piosenkę „Simply Irresistible”. Te nagrody potwierdzają jego talent wokalny i znaczący wkład w rozwój muzyki rockowej.

MTV Video Music Awards

W 1986 roku Robert Palmer został uhonorowany nagrodą MTV Video Music Awards w kategorii „Best Male Video” za teledysk do swojej kultowej piosenki „Addicted to Love”. To wyróżnienie podkreśla jego wpływ na wizualną stronę muzyki i umiejętność tworzenia pamiętnych klipów, które stały się integralną częścią jego artystycznego przekazu.

Nominacje i wyróżnienia branżowe

Palmer był również dwukrotnie nominowany do prestiżowej brytyjskiej nagrody Brit Award dla najlepszego solowego artysty (British Male Solo Artist), w latach 1987 i 1989. Mimo braku zwycięstwa w tej kategorii, nominacje te świadczą o jego uznaniu na rodzimej scenie muzycznej. Ponadto, w latach 1986 i 1990, otrzymał nagrody ASCAP Pop Music Awards za najczęściej odtwarzane utwory, odpowiednio „Addicted to Love” i „Simply Irresistible”, co potwierdza jego sukces komercyjny i popularność wśród słuchaczy na całym świecie.

Kontrakty z wytwórniami Island Records oraz EMI przez większość kariery pozwoliły mu na zbudowanie własnego studia nagraniowego w Szwajcarii, co dawało mu niezależność artystyczną i finansową. Jego pasja do mody i elegancji zaowocowała tytułem „najlepiej ubranego gwiazdora rocka” przyznanym przez magazyn Rolling Stone w 1990 roku, co podkreśla jego unikalny styl i wizerunek.

Styl i wizerunek

Robert Palmer był szeroko rozpoznawalny dzięki swojej charakterystycznej elegancji krawieckiej (sartorial elegance) oraz potężnemu, dusznemu głosowi. Jego styl był synonimem klasy i wyrafinowania, co doskonale komponowało się z jego muzyką. Teledysk do utworu „Addicted to Love” z 1985 roku stał się kultowym symbolem przepychu i nadmiaru lat 80., a jego wizerunek artysty w nienagannie skrojonym garniturze, otoczonego grupą identycznie wyglądających modelek, na stałe wpisał się w kanon kultury popularnej. Ten charakterystyczny styl nie tylko przyciągał uwagę, ale również budował wokół niego aurę tajemniczości i charyzmy.

Jego pasja do mody i elegancji była znana w branży, co zaowocowało m.in. tytułem „najlepiej ubranego gwiazdora rocka” przyznanym przez magazyn Rolling Stone w 1990 roku. Palmer potrafił łączyć różne elementy stylu, tworząc własną, niepowtarzalną estetykę, która odzwierciedlała jego artystyczną osobowość. Jego wizerunek był integralną częścią jego sukcesu, współtworząc jego artystyczną tożsamość i przyciągając szerokie grono fanów.

Ciekawostki i mniej znane fakty

• Data i miejsce urodzenia: 19 stycznia 1949 roku, Batley, West Riding of Yorkshire, Anglia.
• Data i okoliczności śmierci: 26 września 2003 roku, Paryż, Francja, w wieku 54 lat (nagły atak serca).
• Wczesne dzieciństwo: Przeprowadzka na Maltę w wieku kilku miesięcy, powrót do Anglii w wieku 12 lat.
• Wczesne inspiracje muzyczne: Blues, soul, jazz słuchany w amerykańskim radiu wojskowym na Malcie.
• Edukacja: Opuścił szkołę średnią po uzyskaniu sześciu certyfikatów O-levels; krótka nauka w szkole artystycznej.
• Przeprowadzka ze względu na bezpieczeństwo: Z Bahamów do Lugano w Szwajcarii w 1987 roku.
• Pasje i zainteresowania: Literatura, moda, elegancja.
• Nałóg: Nałogowy palacz.

W swoim ostatnim wywiadzie Palmer podkreślał, że dorastanie w Yorkshire oraz wpływ ojca zaszczepiły w nim zdrową etykę pracy oraz prostolinijność w kontaktach z ludźmi. Te wartości stanowiły fundament jego charakteru, który towarzyszył mu przez całe życie i karierę. Artykuł wspomina również, że Robert Palmer był nałogowym palaczem (heavy smoker), co mogło mieć wpływ na jego stan zdrowia w późniejszych latach. Bezpośrednią przyczyną jego zgonu był nagły atak serca, który nastąpił w hotelu w Paryżu we wrześniu 2003 roku.

Współpraca z Garym Numanem na albumie „Clues” z 1980 roku, gdzie gościnnie wystąpili również Chris Frantz, pomogła Palmerowi dotrzeć do młodszej publiczności. Trzy najsłynniejsze teledyski Palmera zostały wyreżyserowane przez brytyjskiego fotografa mody Terence’a Donovana i charakteryzowały się udziałem niemal identycznie wyglądających modelek, co stało się jego znakiem rozpoznawczym. To pokazuje jego wyczucie estetyki i talent do tworzenia wizualnie atrakcyjnych produkcji, które miały znaczący wpływ na jego sukces i wizerunek artystyczny.

Kontrowersje i skandale

Incydenty z przeszłości

W swojej młodości Robert Palmer miał styczność z kontrowersjami, które wpłynęły na jego wczesną karierę. Został zwolniony z pracy w gazecie „Scarborough Evening News” po tym, jak policja podczas nalotu na jego stancję znalazła niedopałek jointa z marihuaną. Ten incydent, choć miał miejsce w początkach jego drogi zawodowej, stanowił jeden z pierwszych sygnałów, że jego życie nie zawsze było usłane różami i że artysta nie stronił od ryzykownych zachowań.

Decyzje zawodowe

Jedną z bardziej znaczących kontrowersji w karierze Palmera było jego odejście z The Power Station. Artysta wywołał spore poruszenie, rezygnując z trasy koncertowej z tym zespołem, w tym z występu na prestiżowym koncercie Live Aid, w ostatniej chwili. Głównym powodem tej decyzji była chęć skupienia się na karierze solowej, co jednak spotkało się z niezrozumieniem ze strony części fanów i branży muzycznej. Ta decyzja pokazała, jak ważne dla Palmera było realizowanie własnych artystycznych ambicji.

Zarzuty i odpowiedzi

Robert Palmer był również oskarżany o kopiowanie brzmienia The Power Station na swoich solowych płytach, co sugerowało brak oryginalności. Muzyk stanowczo odpierał te zarzuty, argumentując, że to właśnie on nadawał tej grupie charakterystyczny dźwięk i styl. Jego odpowiedź podkreślała jego pewność siebie i przekonanie o własnym wkładzie artystycznym w projekt The Power Station. Te dyskusje, choć kontrowersyjne, pokazują złożoność jego kariery i relacji z innymi artystami.

• Incydent z narkotykami w młodości: Zwolnienie z pracy w gazecie „Scarborough Evening News” po znalezieniu niedopałka jointa z marihuaną.
• Odejście z The Power Station: Rezygnacja z trasy koncertowej, w tym z występu na Live Aid, w celu skupienia się na karierze solowej.
• Zarzuty o plagiat brzmienia: Oskarżenia o kopiowanie brzmienia The Power Station na solowych płytach, czemu artysta zaprzeczał.

Podsumowanie

Robert Palmer był brytyjskim artystą, który na trwałe zapisał się w historii muzyki dzięki swojemu niepowtarzalnemu stylowi, potężnemu głosowi i niezapomnianym przebojom, takim jak „Addicted to Love” czy „Simply Irresistible”. Jego kariera, naznaczona sukcesami solowymi, współpracą z zespołami The Power Station i Vinegar Joe, a także ikonicznymi teledyskami, świadczy o jego wszechstronności i wpływie na kulturę popularną lat 80. Mimo przedwczesnej śmierci w wieku 54 lat, dziedzictwo Roberta Palmera wciąż żyje, inspirując kolejne pokolenia artystów i fanów muzyki.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Palmer